Δύσκολες στιγμές περνούν οι κάτοικοι της Κουβανέζικης πρωτεύουσας, αφού οι πολύωρες διακοπές ρεύματος σε συνδυασμό με τις ακραίες θερμοκρασίες τους οδηγούν να αναζητούν λίγη ανακούφιση σε ταράτσες και χώρους πρασίνου.

Στην κεντρική Αβάνα, ο 59χρονος Αλέξις Μιλάν περιμένει καθημερινά να δύσει ο ήλιος μαζί με τον 17χρονο γιο του, ο οποίος είναι τυφλός. Μόλις πέσει η θερμοκρασία, οι δυο τους ανεβαίνουν στην ταράτσα της πολυκατοικίας τους για να περάσουν τη νύχτα.

Ο χώρος έχει πλέον μετατραπεί σε έναν αυτοσχέδιο κοινόχρηστο κοιτώνα. Κάτω από τις δεξαμενές νερού, τους σωλήνες και τα απλωμένα ρούχα, κάθε οικογένεια έχει βρει μια μικρή γωνιά για να ξαπλώσει.

Ο Μιλάν έχει επιλέξει την κορυφή μιας άδειας δεξαμενής νερού. Εκεί στρώνει ένα σεντόνι και τοποθετεί δύο μαξιλάρια. Δεν διαθέτει στρώμα, όμως η ελάχιστη κυκλοφορία του αέρα κάνει τη διαφορά σε σχέση με το αποπνικτικό διαμέρισμά του.

«Άρχισε να έρχεται πολύς κόσμος μαζί μας και πλέον σχεδόν ολόκληρη η πολυκατοικία ανεβαίνει εδώ», περιγράφει. Στο σπίτι, όπως λέει, η θερμοκρασία είναι σχεδόν αφόρητη και η παρουσία των κουνουπιών κάνει την παραμονή ακόμη δυσκολότερη.

Μια πόλη βυθισμένη στο σκοτάδι

Από ψηλά, η νυχτερινή Αβάνα παρουσιάζει μια διαφορετική εικόνα. Μόνο λίγα σημεία φωτίζονται, καθώς το μεγαλύτερο μέρος της πόλης βυθίζεται στο σκοτάδι.

Ο ήχος των γεννητριών που λειτουργούν κατά διαστήματα διακόπτεται από γαβγίσματα σκύλων και τους χαρακτηριστικούς ήχους από τα ντόμινο που παίζουν κάτοικοι στους δρόμους.

Η ενεργειακή κρίση έχει επιδεινωθεί σημαντικά τους τελευταίους μήνες. Από τον Ιανουάριο, το αμερικανικό εμπάργκο στα καύσιμα έχει επιβαρύνει περαιτέρω μια ήδη δύσκολη κατάσταση, με τις διακοπές ηλεκτροδότησης και νερού να παραμένουν παρατεταμένες και επαναλαμβανόμενες.

Ως αποτέλεσμα, οι νύχτες στους εξωτερικούς χώρους έχουν γίνει πλέον μέρος της καθημερινότητας για πολλές οικογένειες. Ταράτσες, πάρκα και βεράντες γεμίζουν ανθρώπους που προσπαθούν να κοιμηθούν πάνω σε χαρτόνια, στρώματα ή ακόμη και απευθείας στο έδαφος.

Ο Μαλεκόν έγινε υπαίθριος κοιτώνας

Ακόμη και ο περίφημος Μαλεκόν της Αβάνας έχει αλλάξει χαρακτήρα. Ο παραλιακός δρόμος που συνήθως προσελκύει τουρίστες, ζευγάρια και περιπατητές μετατρέπεται μετά τη δύση του ήλιου σε έναν τεράστιο υπαίθριο χώρο ύπνου.

Δεκάδες άνθρωποι καταλαμβάνουν το ακόμη ζεστό τσιμέντο, αναζητώντας το αεράκι που έρχεται από τη θάλασσα. Κάποιοι κοιτούν προς τα σκοτεινά νερά του Πορθμού της Φλόριντα, ενώ άλλοι προσπαθούν να κοιμηθούν, έχοντας δίπλα τους σεντόνια, σακίδια και τα λιγοστά προσωπικά τους αντικείμενα.

Για λίγες ώρες, το εμβληματικό παραλιακό μέτωπο μετατρέπεται έτσι σε έναν αυτοσχέδιο κοιτώνα κάτω από τον ανοιχτό ουρανό.

Στις ταράτσες, η αυγή σηματοδοτεί το τέλος μιας ακόμη δύσκολης νύχτας. Τα ξυπνητήρια των λίγων κινητών τηλεφώνων που έχουν καταφέρει να διατηρήσουν αρκετή μπαταρία αρχίζουν να χτυπούν και οι κάτοικοι σηκώνονται σταδιακά για να επιστρέψουν στις καθημερινές τους υποχρεώσεις.

Ο Μιλάν μαζεύει το σεντόνι και τα μαξιλάρια του πριν κατέβει από την ταράτσα και κατευθυνθεί στη δουλειά του σε μια αποθήκη. Η κατάσταση, όμως, δεν δείχνει να βελτιώνεται σύντομα.

«Δεν βλέπω να υπάρχει τέλος σε όλο αυτό», λέει, αποτυπώνοντας την εξάντληση μιας κοινωνίας που προσπαθεί να προσαρμοστεί σε έναν συνδυασμό ακραίας ζέστης, έλλειψης ηλεκτρικού ρεύματος και περιορισμένης πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες.