Μέχρι τον περασμένο Οκτώβριο, το mega-project του Εύρυτου μας παρουσιαζόταν ως το ιερό δισκοπότηρο της ύδρευσης για τα επόμενα 30 χρόνια. Το κόστος ξεκίνησε δειλά από τα 535 εκατ. και, με τις γνωστές μαγικές διαδικασίες της ελληνικής πραγματικότητας, σκαρφάλωσε γρήγορα στα 750 εκατ. ευρώ. Ο κρατικός μηχανισμός έψαχνε απεγνωσμένα πόρους, κραδαίνοντας το φάσμα της απόλυτης λειψυδρίας.

Μεσολάβησε όμως ο καιρός. Τα αποθέματα νερού εκτοξεύτηκαν στα 743,68 εκατ. κυβικά, ξεπερνώντας τα περσινά νούμερα. Ξαφνικά, το μαχαίρι βγήκε από τον λαιμό. Χωρίς την πίεση του άδειου φράγματος και με τις τοπικές αντιδράσεις να βράζουν ενόψει μιας άτυπης προεκλογικής περιόδου, το σύστημα βρήκε την τέλεια δικαιολογία για να αναβάλει τους σχεδιασμούς. Η φύση, βλέπετε, έλυσε το πρόβλημα εντελώς δωρεάν και κανείς δεν μπορούσε πλέον να πουλήσει τον πανικό του «κατεπείγοντος».

Αντί για φράγματα, ρίχνουν 300 εκατομμύρια σε «έξυπνα» ρολόγια

Επειδή όμως ο προϋπολογισμός δεν μπορεί να μένει ακίνητος και τα επενδυτικά πλάνα πρέπει να τρέξουν, το «Plan B» μπήκε άμεσα σε εφαρμογή. Αφού γλιτώσαμε τα μεγάλα φράγματα, η ΕΥΔΑΠ ετοιμάζεται να ρίξει 300 εκατομμύρια ευρώ για την αντικατάσταση 2,1 εκατομμυρίων παλιών υδρομετρητών με νέα, ψηφιακά «έξυπνα» υδρόμετρα.

Ο πολυαναμενόμενος διαγωνισμός βγαίνει στον αέρα εντός του έτους. Όπως καταλαβαίνει κανείς, οι μεγάλες εταιρείες του χώρου ακονίζουν ήδη τα μαχαίρια τους για τη χρυσή πίτα. Και τα έργα δεν σταματούν εκεί. Έρχεται και το δεύτερο «χτύπημα» με την «Ψυττάλεια 3.0», ένα έργο εκσυγχρονισμού άλλων 300 εκατομμυρίων ευρώ, το οποίο ίσως στο μέλλον κουμπώσει με τις υποδομές του ΔΕΣΦΑ στη Ρεβυθούσα για τη μεταφορά διοξειδίου του άνθρακα.

Εγγυημένα έσοδα, ρυθμιστικά κόλπα και πάρτι μετόχων

Ποιος τα πληρώνει τελικά όλα αυτά; Μα φυσικά, το μόνιμο υποζύγιο: ο καταναλωτής. Το νέο ρυθμιστικό πλαίσιο της ΕΥΔΑΠ (που εφαρμόζεται από αρχές του 2026) είναι το απόλυτο όνειρο κάθε καπιταλιστή επενδυτή. Η εταιρεία έχει πλέον εγγυημένη αύξηση επιτρεπόμενου εσόδου κατά 78,3 εκατ. ευρώ ετησίως μέχρι το 2029!

Όπως παραδέχτηκε κυνικά και η ίδια η διοίκηση στους μετόχους της, η επιχείρηση λειτουργεί πλέον σε ένα καθεστώς που διασφαλίζει «πλήρως την ανάκτηση του κόστους και την εύλογη απόδοση των επενδεδυμένων κεφαλαίων». Γι' αυτό ακριβώς μπήκαν πρόσφατα στο παιχνίδι τεράστιοι κατασκευαστικοί παίκτες, αποκτώντας διψήφια ποσοστά της εταιρείας.

Οι μέτοχοι τρίβουν τα χέρια τους, η μερισματική πολιτική της επόμενης τετραετίας «μαγειρεύεται» ήδη στα γραφεία για να μοιράσει εγγυημένα κέρδη, και εμείς θα συνεχίσουμε να ακούμε αναλύσεις για τη λειψυδρία, χρηματοδοτώντας αθόρυβα το μεγάλο πάρτι των εργολάβων και των μετόχων.