Στο e-report.net παρεχουμε Ειδήσεις και σεβόμαστε την ιδιωτικότητά σας

Εμείς και οι συνεργάτες μας αποθηκεύουμε ή/και έχουμε πρόσβαση σε πληροφορίες σε μια συσκευή, όπως cookies και επεξεργαζόμαστε προσωπικά δεδομένα, όπως μοναδικά αναγνωριστικά και τυπικές πληροφορίες που αποστέλλονται από μια συσκευή για εξατομικευμένες διαφημίσεις και περιεχόμενο, μέτρηση διαφημίσεων και περιεχομένου, καθώς και απόψεις του κοινού για την ανάπτυξη και βελτίωση προϊόντων.

Με την άδειά σας, εμείς και οι συνεργάτες μας ενδέχεται να χρησιμοποιήσουμε ακριβή δεδομένα γεωγραφικής τοποθεσίας και ταυτοποίησης μέσω σάρωσης συσκευών. Μπορείτε να κάνετε κλικ για να συναινέσετε στην επεξεργασία από εμάς και τους συνεργάτες μας όπως περιγράφεται παραπάνω. Εναλλακτικά, μπορείτε να αποκτήσετε πρόσβαση σε πιο λεπτομερείς πληροφορίες και να αλλάξετε τις προτιμήσεις σας πριν συναινέσετε ή να αρνηθείτε να συναινέσετε. Λάβετε υπόψη ότι κάποια επεξεργασία των προσωπικών σας δεδομένων ενδέχεται να μην απαιτεί τη συγκατάθεσή σας, αλλά έχετε το δικαίωμα να αρνηθείτε αυτήν την επεξεργασία. Οι προτιμήσεις σας θα ισχύουν μόνο για αυτόν τον ιστότοπο. Μπορείτε πάντα να αλλάξετε τις προτιμήσεις σας επιστρέφοντας σε αυτόν τον ιστότοπο ή επισκεπτόμενοι την πολιτική απορρήτου μας.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας.Δες περισσότερα εδώ.
ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Καλαμαριά: 10 λύρες ήχησαν για την Γενοκτονία των Ποντίων

Το βράδυ της 18ης Μαΐου, η Πλατεία Προσφυγικού Ελληνισμού στην Καλαμαριά δεν φιλοξένησε απλώς μια εκδήλωση μνήμης, αλλά μια κατάθεση ψυχής. Υπό τον τίτλο «10 λύρες για 353.000 ψυχές», δέκα οργανοπαίκτες ένωσαν τα δοξάρια τους, μετατρέποντας τη σιωπή του πένθους σε μια εκκωφαντική υπενθύμιση της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού.

Σε μια βραδιά όπου η οδύνη συναντήθηκε με την εθνική υπερηφάνεια, η χορωδία του Συλλόγου Καυκάσιων Καλαμαριάς «Ο Προμηθέας» έδωσε φωνή στα παραδοσιακά ακούσματα, υπενθυμίζοντας πως ο πολιτισμός του Πόντου δεν εξοντώθηκε στα τάγματα εργασίας του Κεμάλ, αλλά μεταφυτεύτηκε και ρίζωσε ξανά.

Το κολαστήριο της Αρετσούς και το χρέος του Μουσείου

Πέρα από το τελετουργικό σκέλος, η εκδήλωση ανέδειξε μια ανοιχτή ιστορική εκκρεμότητα που αφορά άμεσα τον προσφυγικό ιστό της Θεσσαλονίκης. Η Δήμαρχος Καλαμαριάς, Χρύσα Αράπογλου, έθεσε στο τραπέζι το αδιαπραγμάτευτο χρέος της δημιουργίας Μουσείου Απολυμαντηρίων στην Πλαζ Αρετσούς.

Πρόκειται για τον τόπο όπου χιλιάδες ξεριζωμένοι, έχοντας επιβιώσει από τις πορείες θανάτου της Ανατολής, άφησαν την τελευταία τους πνοή στις καραντίνες της Ελλάδας, χτυπημένοι από τις κακουχίες και τις ασθένειες. Η θεσμοθέτηση ενός τέτοιου μουσείου δεν αποτελεί απλώς ένα τοπικό έργο, αλλά την ελάχιστη οφειλόμενη τιμή σε εκείνους που δεν πρόλαβαν να ζήσουν ελεύθεροι στη μητέρα πατρίδα, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι η ιστορική αλήθεια θα παραμείνει θωρακισμένη απέναντι στη λήθη.

Η θεσμική παρουσία και οι θεματοφύλακες της μνήμης

Ο αγώνας για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας παραμένει η κεντρική πολιτική διεκδίκηση. Παρών στην τελετή, ο Υφυπουργός Εσωτερικών (Μακεδονίας-Θράκης), Κωνσταντίνος Γκιουλέκας, υπογράμμισε την ανάγκη διατήρησης της ποντιακής ταυτότητας και της αδιάκοπης πίεσης στα διεθνή fora μέχρι την τελική ιστορική δικαίωση.

Τον πραγματικό παλμό της βραδιάς, ωστόσο, έδωσαν οι τοπικοί σύλλογοι. Δεν λειτουργούν ως μουσειακά εκθέματα του παρελθόντος, αλλά ως ζωντανοί θεματοφύλακες της ιστορίας. Στην πλατεία έδωσαν το παρών:

  • Η Αδελφότητα Κρωμναίων Καλαμαριάς

  • Ο Σύλλογος Καυκάσιων «Ο Προμηθέας»

  • Ο Πολιτιστικός Ποντιακός Σύλλογος «Οι Μίθριοι»

  • Η Ένωση Ποντίων Καλαμαριάς

Σέρρα: Ο χορός που ποδοπατά τον θάνατο

Η κορύφωση της εκδήλωσης ήρθε μέσα από τη γλώσσα του σώματος, εκεί όπου τα λόγια περιττεύουν. Η εκτέλεση του Σέρρα, του αρχαίου πυρρίχιου, πολεμικού χορού των Ελλήνων του Πόντου, προκάλεσε ρίγη συγκίνησης.

Οι χορευτές, χτυπώντας ρυθμικά και βίαια τη γη, δεν αναπαρέστησαν απλώς μια χορογραφία. Ο Σέρρα είναι η ενσάρκωση της ίδιας της επιβίωσης· ένας χορός περήφανος, σκληρός και απόλυτα συγχρονισμένος, που στέλνει το πιο ηχηρό μήνυμα στους θύτες: ο Ποντιακός Ελληνισμός πέρασε μέσα από τη φωτιά και το μαχαίρι, αλλά παρέμεινε όρθιος.

Οι 353.000 ψυχές δεν ξεχάστηκαν. Ζουν σε κάθε πάτημα, σε κάθε δοξαριά, σε κάθε μνήμη.

 

Tags
Back to top button