Η γεωστρατηγική σκακιέρα της Μέσης Ανατολής αναδιατάσσεται, καθώς ο άξονας Πεκίνου-Τεχεράνης περνά σε φάση ενεργής στρατιωτικής συνεργασίας. Εν μέσω της σφοδρής σύγκρουσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, το Ιράν προχωρά σε μια κίνηση-ματ για τη θωράκιση των στρατηγικών του υποδομών, κλείνοντας γιγαντιαία μυστική συμφωνία για την απόκτηση κινεζικών οπλικών συστημάτων.
Όπως αποκαλύπτει το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters, το ιρανικό καθεστώς αναμένεται να παραλάβει εντός των προσεχών εβδομάδων ένα κρίσιμο φορτίο, το οποίο περιλαμβάνει έως και 400 επωμιζόμενους εκτοξευτές αντιαεροπορικών πυραύλων κατασκευής Κίνας. Η συγκεκριμένη προμήθεια, με εκτιμώμενο κόστος 60 έως 70 εκατομμυρίων δολαρίων, αποτελεί τη μεγαλύτερη γνωστή προσπάθεια της Τεχεράνης να ενισχύσει την αεράμυνά της σε μικρό βεληνεκές.
Η «ασπίδα» των MANPADS και η διάψευση του Πεκίνου
Τα συνεχή αμερικανικά και ισραηλινά πλήγματα αποκάλυψαν σοβαρά κενά στην ικανότητα του Ιράν να προστατεύσει τις στρατιωτικές του βάσεις από υπερσύγχρονα μαχητικά αεροσκάφη και όπλα ακριβείας. Για να σφραγίσει αυτό το κενό, η σύμβαση προβλέπει την προμήθεια 300 έως 400 φορητών συστημάτων αεράμυνας (MANPADS), συμπεριλαμβανομένων των υπερσύγχρονων κινεζικών πυραύλων QW-12 και FN-16.
Ο ρόλος του μεσάζοντα φέρεται να ανήκει στην εταιρεία Zhongqing Baoshang International Investment με έδρα το Χονγκ Κονγκ. Αναμενόμενα, η επίσημη διπλωματία τηρεί σιγή ιχθύος. Το ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών απέφυγε κάθε σχόλιο, ενώ το Πεκίνο διέψευσε κατηγορηματικά τις αναφορές, υποστηρίζοντας εθιμοτυπικά πως η Κίνα εργάζεται αποκλειστικά για την προώθηση της ειρήνης.
Το πλεονέκτημα της διασποράς και ο ρόλος του Πακιστάν
Η επικείμενη παράδοση αυτού του οπλοστασίου έρχεται στην πιο κρίσιμη συγκυρία. Παρότι η Ουάσινγκτον ανέστειλε προσωρινά τους βομβαρδισμούς, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ διεμήνυσε ξεκάθαρα ότι τα αμερικανικά πλήγματα θα επαναληφθούν ανελέητα εάν οι διαπραγματεύσεις καταρρεύσουν.
Σε αυτό το εκρηκτικό σκηνικό, τα φορητά αντιαεροπορικά προσφέρουν στο Ιράν ένα τεράστιο τακτικό πλεονέκτημα: την ταχεία διασπορά. Σε αντίθεση με τις σταθερές συστοιχίες ραντάρ που αποτελούν εύκολο στόχο, τα QW-12 και FN-16 μπορούν να αναπτυχθούν ταχύτατα από ολιγομελείς ομάδες γύρω από ευαίσθητους στόχους, καθιστώντας τον εντοπισμό και την καταστροφή τους εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση για την αμερικανική αεροπορία.
Το αρχικό σχέδιο μεταφοράς του οπλισμού προέβλεπε πτήσεις από τη δυτική Κίνα μέσω Πακιστάν. Ο πακιστανικός στρατός διέψευσε οργισμένα οποιαδήποτε εμπλοκή, κάνοντας λόγο για κατασκευασμένες ειδήσεις. Παρ' όλα αυτά, δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών εκτιμούν ότι η Τεχεράνη αναζητά ήδη εναλλακτικές χερσαίες διαδρομές, αποδεικνύοντας ότι, παρά τα ασφυκτικά δυτικά εμπάργκο, βρίσκει τους τρόπους να εξοπλίζεται από τους στρατηγικούς της συμμάχους, προετοιμαζόμενη για τον επόμενο γύρο της σύγκρουσης.
