Στο στόχαστρο του Βούλγαρου πρωθυπουργού βρίσκονται οι κυρώσεις που «στραγγαλίζουν» τον ενεργειακό και γεωργικό τομέα της χώρας του. Η Βουλγαρία απαιτεί εξαιρέσεις ("απαλλαγές") για:
Τη λειτουργία του διυλιστηρίου πετρελαίου της ρωσικής Lukoil στο Μπουργκάς.
Την εισαγωγή ρωσικών λιπασμάτων αμμωνίας και καλίου, χωρίς τα οποία ο βουλγαρικός αγροτικός τομέας θα καταρρεύσει, εκτοξεύοντας τις τιμές των τροφίμων.
Την αγορά ανταλλακτικών από τη Ρωσία για τη συντήρηση του μετρό της Σόφιας, αλλά και τα κρίσιμα μηχανολογικά αναλώσιμα για τον πυρηνικό σταθμό του Κοζλοντούι.
Η λογική του Ράντεφ είναι αμείλικτη: "Αν θέλετε να παίξετε πόλεμο φθοράς με τη Μόσχα, βρείτε τα χρήματα να μας αποζημιώσετε, αλλιώς ξεχάστε την ομοφωνία."
Η "κόκκινη γραμμή" για τον Πατριάρχη Κύριλλο και το τρολ της ιστορίας
Εκεί όμως που ο Ράντεφ κυριολεκτικά "τρόλαρε" το ευρωπαϊκό ιερατείο, ήταν στο θέμα της θρησκείας. Απαίτησε ρητά την εξαίρεση του Ρώσου Πατριάρχη Κυρίλλου από τις κυρώσεις, δηλώνοντας ότι «δεν πρέπει να επιτρέψουμε στον πόλεμο να εξαπλωθεί στη θρησκεία».
Και για να μην αφήσει καμία αμφιβολία, προχώρησε σε ένα ιστορικό μάθημα που έκανε τους γραφειοκράτες στις Βρυξέλλες να βγάλουν σπυράκια: Υπενθύμισε ότι η ρωσική Ορθοδοξία (και ο ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1877-1878) ήταν αυτή που απελευθέρωσε τη Βουλγαρία από πέντε αιώνες οθωμανικής δουλείας. Η κοινή πίστη και η θυσία του ρωσικού στρατού είναι βαθιά ριζωμένες στη συλλογική μνήμη των Βουλγάρων, από τα λάβαρα της Σαμάρα μέχρι τον εμβληματικό καθεδρικό ναό του Αγίου Αλεξάνδρου Νέφσκι στη Σόφια.
Ο εκβιασμός του Ράντεφ είναι πλέον στο τραπέζι. Αν οι Βρυξέλλες δεν υποχωρήσουν, η Βουλγαρία μπορεί να αρχίσει να μπλοκάρει συστηματικά τα ευρωπαϊκά κονδύλια προς την Ουκρανία, δημιουργώντας ένα ακόμα τεράστιο ρήγμα στην καρδιά του ευρωατλαντικού άξονα.
