Στο πρόσφατο άρθρο του, αναφέρει ότι το Ιράν και οι ΗΠΑ παραμένουν σε πλήρες αδιέξοδο σχετικά με τη σειρά των διπλωματικών διαπραγματεύσεων. Όπως σημειώνει, το Ιράν, μέσω Πακιστανών μεσολαβητών, επιμένει στην επίλυση της κρίσης στο Στενό του Ορμούζ, στην άρση του ναυτικού αποκλεισμού και στην αποδέσμευση των παγωμένων κεφαλαίων πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε συζήτηση για το πυρηνικό του πρόγραμμα.
Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση Τραμπ απαιτεί άμεσες υποχωρήσεις στο πυρηνικό πεδίο. Οι εντατικές διπλωματικές προσπάθειες οδήγησαν σε προσωρινή παύση των αμερικανικών βομβαρδισμών, αλλά η οριστική λύση παραμένει αβέβαιη. Το Πακιστάν, το Κατάρ και το Ομάν αναλαμβάνουν ρόλο μεσολαβητή, με το Ιράν όμως να ξεκαθαρίζει ότι θα επιστρέψει στο Μνημόνιο Συνεννόησης του Ισλαμαμπάντ αποκλειστικά με τους δικούς του όρους. Παράλληλα, η οικονομική διαμάχη —ιδίως για τα 6 δισεκατομμύρια δολάρια που παραμένουν παγωμένα στο Κατάρ— συνιστά κεντρικό εμπόδιο.
Σύμφωνα με την ανάλυση του Εσκομπάρ, παρόλο που η μακρά και περίπλοκη πορεία προς μια πιθανή επανέναρξη της διπλωματίας καλύπτεται από έντονο σκεπτικισμό, δημιουργείται ένα μικρό παράθυρο ελπίδας: η σύγκρουση των ΗΠΑ με το Ιράν θα μπορούσε να μεταφερθεί εκ νέου στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ωστόσο αυτό φαίνεται να συμβαίνει βάσει της ατζέντας του Ιράν και όχι της Ουάσιγκτον.
Όπως αποκαλύπτει ο αρθρογράφος, επικαλούμενος Πακιστανούς μεσολαβητές και εσωτερικές πηγές, αμερικανική αντιπροσωπεία συνάντησε τον στρατάρχη Ασίμ Μουνίρ στο αρχηγείο του στρατού στο Ραβαλπίντι. Υψηλόβαθμη πηγή περιγράφει την κίνηση αυτή ως πρωτοβουλία του γραφείου του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ Τζ. Ντ. Βανς. Η προσφορά της Ουάσινγκτον προέβλεπε την αναστολή των βομβαρδισμών που είχε διατάξει ο Τραμπ —οι οποίοι οδηγούσαν στις «πύλες της κόλασης»— και την επανέναρξη των συνομιλιών, με το πυρηνικό ζήτημα να τοποθετείται ως πρώτο θέμα στην ημερήσια διάταξη. Αμέσως μετά, ένα διαπραγματευτικό τρίο (Ασίμ Μουνίρ, Ισάκ Νταρ και Μοχσίν Νάκβι) έκλεισε τον διπλωματικό κύκλο με την Τεχεράνη.
Σοκ για εκατ. οδηγούς! Ποια αυτοκίνητα θα κόβονται οριστικά από μεταβίβαση και κυκλοφορία
Αυτό ακολούθησε την τρίτη διαδοχική επίσκεψη του Νάκβι στην Τεχεράνη μέσα σε λίγες εβδομάδες, όπου μεταβίβασε προσωπικό μήνυμα του Ασίμ Μουνίρ στον Αγιατολάχ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, καθώς και μήνυμα του πρωθυπουργού Σεχμπάζ Σαρίφ. Ο Νάκβι είχε επίσης επαφές με τον υπουργό Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί και τον υπουργό Εσωτερικών Εσκαντάρ Μομένι, ο οποίος με τη σειρά του παρέδωσε εμπιστευτικό μήνυμα της ιρανικής ηγεσίας απευθείας στον Μουνίρ. Κατά τον Εσκομπάρ, αυτό επιβεβαιώνει ότι Ιράν και Πακιστάν διατηρούν συνεχή επικοινωνία στο ανώτατο κυβερνητικό επίπεδο.
Παρότι δεν υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση από την Τεχεράνη, ο Αραγτσί υπογραμμίζει δημόσια ότι τα διπλωματικά παράθυρα παραμένουν ανοιχτά, εφόσον επιδεικνύεται αμοιβαίος σεβασμός. Το ουσιαστικό σημείο είναι ότι οι Πακιστανοί μεσολαβητές επιμένουν πως το Ιράν είναι έτοιμο να επιστρέψει στο Μνημόνιο Συνεννόησης του Ισλαμαμπάντ, αλλά σε καμία περίπτωση υπό τις απειλές της κυβέρνησης Τραμπ.
Η αλληλουχία των βημάτων που θέτει η Τεχεράνη είναι σαφής:
Συνομιλίες για το Στενό του Ορμούζ.
Άρση του αμερικανικού αποκλεισμού.
Αποδέσμευση των παγωμένων κεφαλαίων και χαλάρωση των κυρώσεων.
Συζήτηση για το πυρηνικό πρόγραμμα.
Η κυβέρνηση Τραμπ επιζητά το ακριβώς αντίθετο: πρώτα παραχωρήσεις στο πυρηνικό πρόγραμμα, μετά την αμερικανική εκδοχή για «ελεύθερο» Στενό του Ορμούζ, και οικονομικές ελαφρύνσεις μόνο εφόσον το Ιράν συμμορφωθεί. Αυτός ο ανταγωνισμός δεν αφορά απλώς την επανέναρξη των συνομιλιών, αλλά το ποιος καθορίζει την ατζέντα και ελέγχει τις πολιτικές συνέπειες. Ο Εσκομπάρ εκτιμά ότι οι απειλές Τραμπ για το μοντέλο «πρώτα το πυρηνικό πρόγραμμα» έχουν ήδη καταρρεύσει.
Η Ουάσινγκτον ανέστειλε τους βομβαρδισμούς —συμπεριλαμβανομένων πολιτικών υποδομών— μετά από 13 συνεχόμενες νύχτες, με την παύση να τίθεται σε ισχύ την Παρασκευή 24 Ιουλίου. Η κίνηση αυτή δεν αποτελούσε μονομερή αυτοσυγκράτηση, αλλά αποτέλεσμα των πιέσεων του Πακιστάν και του Κατάρ, που προειδοποίησαν την Ουάσινγκτον ότι η συνέχιση των επιθέσεων θα κατέστρεφε κάθε διπλωματική δίοδο και θα προκαλούσε σφοδρή ιρανική απάντηση. Συνεπώς, πρόκειται για μια προσωρινή παύση και όχι για οριστική συμφωνία.
Στην πραγματικότητα, διεξάγεται μάχη διαπραγματευτικής ισχύος: η Ουάσινγκτον ζητά από το Ιράν να παραιτηθεί από το κύριο στρατηγικό του πλεονέκτημα πριν προσφέρει ανταλλάγματα, ενώ η Τεχεράνη απαιτεί απτά αμερικανικά βήματα πριν αγγίξει το πυρηνικό ζήτημα.
Εν τω μεταξύ, το Στενό του Ορμούζ παραμένει ουσιαστικά κλειστό για την τακτική ναυσιπλοΐα, εγκλωβίζοντας εκατοντάδες πλοία, ενώ η CENTCOM επιβάλλει ναυτικό αποκλεισμό εκτρέποντας δεξαμενόπλοια. Η Τεχεράνη ζητά απλώς τη συμμόρφωση με το υπογεγραμμένο Μνημόνιο Συνεννόησης, θεωρώντας ότι η άρση του αποκλεισμού αποτελεί εφαρμογή υφιστάμενης δέσμευσης των ΗΠΑ.
Το οικονομικό αγκάθι των 6 δισεκατομμυρίων δολαρίων στο Κατάρ παραμένει ιδιαίτερα περίπλοκο. Αν και η κυβέρνηση Τραμπ άφησε να εννοηθεί ότι τα κεφάλαια αυτά θα μπορούσαν να αποδεσμευτούν, προκρίνει αυστηρούς ελεγκτικούς μηχανισμούς που περιορίζουν τη χρήση τους από την Τεχεράνη, κάτι που το Ιράν απορρίπτει.
"PÁSALO"! Με αυτό το μήνυμα στο κινητό 49.000 μετανάστες όρμησαν στη Θέουτα
Καταλήγοντας, ο Πέπε Εσκομπάρ επισημαίνει ότι το Ομάν αναλαμβάνει τεχνικές εργασίες για το άνοιγμα του Στενού, ενώ το Ισλαμαμπάντ, η Ντόχα και η Ελβετία εξετάζονται ως πιθανοί τόποι συνάντησης. Η Τεχεράνη δεν έχει αποδεχτεί την αμερικανική προσφορά, παρά μόνο την επιστροφή στις διαπραγματεύσεις με τη δική της σειρά προτεραιοτήτων. Αυτή η ηρεμία ενδέχεται να είναι η σιγή πριν από την καταιγίδα, με το Ιράν, για την ώρα, να φαίνεται πως διατηρεί το πλεονέκτημα στον καθορισμό της ατζέντας.
