Από τη μία ο σύμβουλος του Ερντογάν προσπαθεί με γλυκά λόγια να μας πείσει ότι «δεν τρέχει τίποτα», και από την άλλη μας κουνάει το δάχτυλο με την απειλή του πολέμου!
Η Τουρκία επιχειρεί τώρα να ρίξει τους τόνους και να παρουσιάσει μια πιο «αθώα» εικόνα για τον επικείμενο νόμο της «Γαλάζιας Πατρίδας», χωρίς όμως να υποχωρεί ούτε εκατοστό από τις πάγιες, επιθετικές της διεκδικήσεις. Ο Τσαγρί Ερχάν, κορυφαίος σύμβουλος του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, πήρε το λόγο για να εξωραΐσει την κατάσταση, ισχυριζόμενος ότι ο «Νόμος Θαλάσσιων Ζωνών» δεν αποτελεί μια ξαφνική απειλή, αλλά μια παλαιότερη νομική εργασία της χώρας του.
Ωστόσο, πίσω από το προπέτασμα καπνού, το μήνυμα παραμένει αμείλικτο, ότι η Άγκυρα ξεκαθαρίζει ότι το casus belli του 1995 ισχύει στο ακέραιο και οποιαδήποτε επέκταση των ελληνικών δικαιωμάτων πέρα από τα 6 μίλια θα σημάνει αυτόματα την έναρξη πολεμικής σύγκρουσης.
Ο Ερχάν προσπάθησε να αποσυνδέσει το νομοσχέδιο από την τρέχουσα ελληνοτουρκική ένταση, υποστηρίζοντας ότι η κατάθεσή του στη Βουλή είχε παγώσει εξαιτίας του πραξικοπήματος του 2016, της κρίσης του κορονοϊού και των φονικών σεισμών. Σύμφωνα με τον ίδιο, η ψήφιση θα προχωρήσει αμέσως μετά τον Ιούνιο (μετά το Μπαϊράμι), επιμένοντας προκλητικά ότι η Αθήνα δεν πρέπει να ανησυχεί.
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για έναν ξεκάθαρο ελιγμό. Η Τουρκία προσπαθεί να νομιμοποιήσει τις μονομερείς της βλέψεις, βαφτίζοντάς τες ως μια απλή «τεχνική τακτοποίηση», την ώρα που κρατά προτεταμένο το όπλο του εκβιασμού απέναντι στην ελληνική εθνική κυριαρχία.
Η σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα και ο ρόλος-κλειδί
Ο Τούρκος αξιωματούχος έβαλε στο κάδρο και τη μεγάλη 36η Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, η οποία είναι προγραμματισμένη να διεξαχθεί στην Άγκυρα στις 7-8 Ιουλίου 2026. Ο Ερχάν τόνισε ότι η Σύνοδος αυτή θα σφραγίσει τη νέα εποχή της Συμμαχίας, η οποία πλέον καλείται να αντιμετωπίσει σύνθετους κινδύνους, όπως η ενεργειακή κρίση, ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι φλόγες στη Μέση Ανατολή, ο κυβερνοπόλεμος και τα οπλικά συστήματα τεχνητής νοημοσύνης.
Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό παγκόσμιο σκηνικό (Μαύρη Θάλασσα, Μεσόγειος, Ερυθρά Θάλασσα), η Άγκυρα αυτοπλασάρεται ως ο «αναντικατάστατος στρατηγικός κόμβος» για την ασφάλεια της Ευρώπης. Ουσιαστικά, εκβιάζει τους συμμάχους, διαμηνύοντας ότι χωρίς τη δική της στήριξη, οι περιφερειακές συγκρούσεις θα ξεφύγουν από κάθε έλεγχο.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε και στην οικονομική πτυχή της άμυνας, με τον Ερχάν να υπενθυμίζει τις πιέσεις του Ντόναλντ Τραμπ για δίκαιο επιμερισμό των αμυντικών δαπανών. Η τουρκική πλευρά αναλύει τη νέα αμερικανική πολιτική ως μια ευκαιρία, καθώς η Ουάσιγκτον φαίνεται να μετατοπίζει το ενδιαφέρον της, αφήνοντας την ασφάλεια της Ευρώπης σε δεύτερη μοίρα. Με αυτό το σκεπτικό, η Τουρκία προσπαθεί να γεμίσει το «κενό» ισχύος, απαιτώντας από τη Δύση να κάνει τα στραβά μάτια στις αυθαιρεσίες της στο Αιγαίο με αντάλλαγμα τις υπηρεσίες της στο ΝΑΤΟ.
