Ο Λιονέλ Μέσι αποχαιρέτησε τον πατέρα του, Χόρχε, με ένα συγκλονιστικό μήνυμα στα social media και άναψε «φωτιές» για το μέλλον του.

Το μήνυμα του Μέσι:

«Μπαμπά, ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι έφυγες. Δεν μπορώ να το χωνέψω, ή μάλλον, δεν θέλω. Είναι τόσο δύσκολο για μένα να φανταστώ ότι δεν θα σε ξαναδώ ποτέ, ότι δεν θα ξαναμιλήσουμε ποτέ. Ξέρω ότι υπέφερες και ότι αυτό είναι για το καλό σου, αλλά έφυγες πολύ νωρίς. Είχαμε ακόμα τόσα πολλά να απολαύσουμε μαζί.

Συνεχώς μου ζητούσες να παίξω στο τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο, και μόλις λίγες μέρες πριν ξεκινήσει, η κατάστασή σου επιδεινώθηκε πολύ. Ήταν η πρώτη φορά που δεν θα ήσουν εκεί για κάποια διοργάνωση, αλλά η μαμά μου έλεγε ότι θα γινόσουν καλά και ότι θα ήσουν σε αρκετά καλή κατάσταση για να ταξιδέψεις. Σου είπα ότι θα φτάναμε στον τελικό ώστε να μπορέσεις να ταξιδέψεις.

Κάθε φορά που τελείωνα έναν αγώνα, περίμενα και μου έλειπε το μήνυμά σου. Τότε κατάλαβα πόσο σοβαρή ήταν πραγματικά η κατάσταση. Παρόλα αυτά, δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι να φτάσουμε όσο πιο μακριά γινόταν, για να σου δώσω χρόνο και για να μπορέσεις να δεις κάποιον αγώνα.

Φτάσαμε στον τελικό και δεν μπόρεσες να είσαι εκεί. Ήθελα να τον κερδίσω για να μπορέσω να σου φέρω το τρόπαιο και να σου δείξω άλλο ένα. Δεν τα κατάφερα. Τα πόδια μου δεν άντεχαν άλλο. Αυτή τη φορά προσπάθησα να πιέσω τον εαυτό μου κόντρα σε αυτά που μου έλεγε το σώμα μου, αλλά δεν μπόρεσα. Ποτέ δεν κατάφερα να νιώσω καλά.

Όταν επέστρεψα, νόμιζες ότι είχαμε χάσει τον τελικό στα πέναλτι. Δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε για τίποτα από όσα είχαν συμβεί. Δεν μπόρεσες να απολαύσεις τίποτα από όλα αυτά. Δεν γίναμε πρωταθλητές, αλλά δεν φαντάζεσαι πόσο απολαύσαμε κάθε αγώνα. Για άλλη μια φορά, είχες δίκιο: έπρεπε να είμαι εκεί και να παίξω.

Σου τα λέω αυτά επειδή ήταν το μόνο πράγμα για το οποίο δεν προλάβαμε ποτέ να μιλήσουμε, καθώς όλα τα άλλα τα ξέρεις ήδη. Μιλούσαμε κάθε μέρα και βλεπόμασταν όποτε το επέτρεπαν οι υποχρεώσεις μου.

Δεν ξέρω τι θα κάνω χωρίς εσένα. Δεν ξέρω πώς να συνεχίσω. Το μόνο που έκανα στη ζωή μου ήταν να παίζω ποδόσφαιρο, και τώρα αμφιβάλλω σοβαρά αν θα συνεχίσω να το κάνω για πολύ ακόμα. Ήσουν στο πλευρό μου από την αρχή κιόλας· απέμενε τόσο λίγο μέχρι το τέλος. Γιατί δεν άντεξες λίγο ακόμα, ώστε να το ολοκληρώσουμε μαζί;

Ξέρω πως η ευτυχία σου ήταν να βλέπεις την οικογένειά σου να ευημερεί —τη γυναίκα σου, τα παιδιά σου— και, πάνω απ’ όλα, να με βλέπεις να παίζω, χωρίς να το παίρνουν χαμπάρι οι άλλοι… Έτσι γινόταν πάντα, από τότε που ήμουν μικρός. Με πήγαινες σε κάθε προπόνηση μόλις γύριζες από τη δουλειά. Η μαμά με πήγαινε σε πολλές από αυτές, επειδή εσύ δούλευες. Φυσικά, δεν έχανες ποτέ ούτε έναν αγώνα. Πόσο αγωνιούσες βλέποντάς με να παίζω, αλλά και πόσο το απολάμβανες, παρόλο που σπάνια με επαινούσες.

Ήσουν ο μπαμπάς μου, ο φίλος μου και ο μάνατζέρ μου. Ήσουν πάντα ο άνθρωπος που έπρεπε να είσαι σε κάθε στιγμή και δεν έπεφτες ποτέ έξω σε τίποτα. Παρά τους όποιους καβγάδες ή διαφωνίες, είχες πάντα δίκιο. Στο τέλος, τα πράγματα γίνονταν πάντα όπως τα είχες προβλέψει.

Θα μου λείψεις πάρα πολύ, αλλά θα είσαι πάντα παρών, ειδικά στον τρόπο που μεγαλώνω τα παιδιά μου, καθώς τα διδάσκω και τα ανατρέφω με τον ίδιο τρόπο που μεγάλωσες εσύ εμένα.

Να αναπαυθείς εν ειρήνη και να μας προσέχεις από ψηλά, όπως ακριβώς έκανες και εδώ κάτω. Σε ευχαριστώ για όλα.

Σ’ αγαπώ, μπαμπά.