«Η Δικαιοσύνη να μην ξεχάσει τα θύματα. Δεν μιλάμε για εκδίκηση, μα για την ανάγκη η Δικαιοσύνη να αναγνωρίζει το μέγεθος της καταστροφής και να μην αντιμετωπίζει όποιες τέτοιες τραγωδίες σαν συνηθισμένες υποθέσεις».

Αυτό αναφέρει ο Σύλλογος Συγγενών Θανόντων και Εγκαυματιών της 23/7/18 στην Ανατολική Αττική ενόψει της συζήτησης στις 28 Ιανουαρίου στον Άρειο Πάγο των αιτήσεων μείωσης των ποινών 3 εκ των 4 καταδικασθέντων (υψηλόβαθμων στελεχών του Πυροσβεστικού Σώματος και της Πολιτικής Προστασίας) που εκτίουν ποινές φυλάκισης, καθώς και του πολίτη, από την αυλή του οποίου ξεκίνησε η φωτιά που κατέκαψε το Μάτι.

Η ανακοίνωση του Συλλόγου αναφέρει τα εξής: «Στις 28 Ιανουαρίου 2026 θα συζητηθούν στον Άρειο Πάγο τα αιτήματα μείωσης των ποινών 3 εκ των 4 καταδικασθέντων (υψηλόβαθμων στελεχών του Πυροσβεστικού Σώματος και της Πολιτικής Προστασίας), που εκτίουν ποινές φυλάκισης, όπως και το αίτημα του επίσης καταδικασμένου εμπρηστή, που έλαβε εξαγοράσιμη ποινή και ζητά περαιτέρω μείωση της, για την “υπόθεση” της 23ης Ιουλίου 2018. Η συζήτηση αυτή γίνεται μόλις επτά μήνες μετά τη δευτεροβάθμια απόφαση της 4ης Ιουνίου 2025 στο Εφετείο Αθηνών. Επτάμιση χρόνια μετά την εγκληματική τραγωδία που στοίχισε στις ζωές όλων ημών, θυμάτων και συγγενών, στον Άρειο Πάγο δεν θα δικαστούν τα γεγονότα. Θα συζητηθούν νομικά αιτήματα που βασίζονται σε υποτιθέμενα κενά ή λάθη της διαδικασίας, με στόχο τη μείωση των ποινών των ενόχων. Δεν είναι τυχαίο που οι άλλοτε βαρύγδουπες δηλώσεις αθώωσης των καταδικασθέντων που κατέκλυζαν τότε τις δικαστικές αίθουσες και τις απολογίες τους με στόμφο, τώρα αφορούν μόνο σε ισχυρισμούς σχετικούς με “ελλείψεις” στις διαδικασίες για να μειώσουν τις συνέπειες των πράξεων τους, για τις οποίες είναι εμφανές ότι δεν παρουσιάζουν καμία μεταμέλεια. Για μια “υπόθεση” που αφορά τον θάνατο 120 ανθρώπων, 104 ταυτοποιημένων και 16 αταυτοποίητων, και τις μόνιμες βλάβες άλλων 57, όπου πίσω από αυτούς τους αριθμούς υπάρχουν πρόσωπα, οικογένειες, ζωές που διαλύθηκαν για πάντα, ενώ ο πόνος, η απώλεια και οι πληγές παραμένουν ζωντανά.

Το μήνυμα που εκπέμπεται δεν αφορά μόνο όμως το παρελθόν, αλλά και το μέλλον. Όταν τέτοιες πράξεις αντιμετωπίζονται με τέτοια αμετροέπεια, τι αποτροπή υπάρχει για να μην επαναληφθούν; Όταν για ένα έγκλημα με τόσους νεκρούς και καμένους αναζητούνται “τεχνικά” πατήματα για επιείκεια, γεννιέται εύλογα ένα ερώτημα: ποια είναι τελικά η αξία της ανθρώπινης ζωής; Δεν προκαλεί εντύπωση βέβαια σε εμάς, αφού με αντίστοιχους ισχυρισμούς και ”τεχνικά” τερτίπια αφαιρέθηκε εξαρχής το δικαίωμα δίκαιης υποστήριξης των κατηγοριών από μέρους μας. Δεν είμαστε νομικοί ή ειδικοί, αλλά άνθρωποι που χάσαμε δικούς μας ανθρώπους ή παραμένουμε καμένοι με μόνιμες βλάβες και ζητάμε το αυτονόητο: η Δικαιοσύνη να μην ξεχάσει τα θύματα. Δεν μιλάμε για εκδίκηση, μα για την ανάγκη η Δικαιοσύνη να αναγνωρίζει το μέγεθος της καταστροφής και να μην αντιμετωπίζει όποιες τέτοιες τραγωδίες σαν συνηθισμένες υποθέσεις. Η απόφαση που θα ακολουθήσει δεν θα είναι μια ακόμη νομική κρίση. Θα είναι ένα μήνυμα για το αν σε αυτή τη χώρα η ανθρώπινη ζωή έχει πραγματική αξία ή θα εξευτελίζεται τυπολατρικά μπροστά σε τεχνικές και διαδικαστικές λεπτομέρειες. Και η Δικαιοσύνη οφείλει να το λάβει υπόψη. Η 23η Ιουλίου 2018 δεν είναι παρελθόν. Είναι ένας μόνιμος πόνος και μια πληγή πάντοτε ανοιχτή .Μια υπενθύμιση του τι δεν πρέπει να βιώσει ποτέ στο μέλλον κανείς».