Λάβρος κατά της Τουρκίας είναι ο γνωστός Αμερικανός ειδικός Μ.Ρούμπιν, ο οποίος αποκαλύπτει ξανά το αληθινό στυγνό πρόσωπο του νεο-Οθωμανικού καθεστώτος που ελέγχει την χώρα αυτή, καθώς και τα άνομα σχέδια του. 

Ο ίδιος γράφει σε άρθρο του: "ο Τουρκικός Στρατός όχι μόνο κατέχει την Κύπρο για περισσότερο από μισό αιώνα, αλλά εκμεταλλεύεται ενεργά τους πόρους της.

Η Τουρκία επισήμως αρνείται ότι σχεδιάζει εισβολή στο Ιράν -Ο ρόλος του Αζερμπαϊτζάν και ο διάδρομος Ζανγκεζούρ

Φυσικά, η ιδέα ότι η Τουρκία είναι αντιιμπεριαλιστική είναι φαρσοκωμωδία. Ο Τουρκικός Στρατός όχι μόνο κατέχει την Κύπρο για περισσότερο από μισό αιώνα, αλλά εκμεταλλεύεται ενεργά τους πόρους της, είτε πρόκειται για γεωργία, αλιεία ή φυσικό αέριο.

Η Τουρκία οφείλει στην κυπριακή κυβέρνηση περισσότερα από 100 δισεκατομμύρια δολάρια για κλοπή πόρων, δεδουλευμένους τόκους και αποζημιώσεις που βασίζονται στο ότι η Τουρκία αρνείται την ευκαιρία για ανάπτυξη.

Η Κύπρος δεν είναι μόνη περιοχή που τις κλέβουν τους πόρους οι Τούρκοι.Η Τουρκία σήμερα επιδιώκει να κλέψει τόσο τους υπεράκτιους πόρους της Λιβύης όσο και της Σομαλίας.

Το καθεστώς του Ερντογάν έχει δημοσιεύσει αλυτρωτικούς χάρτες που απεικονίζουν όλη την Κύπρο και την Αρμενία, την Κρήτη και τη βόρεια Ελλάδα, και μέρη της Βουλγαρίας, της Συρίας και του Ιράκ ως μέρος της Τουρκίας.

Η απόρριψη της Τουρκίας που ζει εντός των δικών της συνόρων αποτελεί τη βάση της συχνής ρητορικής του Ερντογάν για την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης.

Ο νεοοθωμανισμός, εν τω μεταξύ, επιδιώκει στον πυρήνα του να αντιστρέψει τα εθνικά σύνορα που προέκυψαν από τα νικηφόρα απελευθερωτικά κινήματα τον δέκατο ένατο και τον εικοστό αιώνα.

Οι απολογητές του Ερντογάν σε think tanks και ακαδημαϊκούς της Ουάσινγκτον απορρίπτουν τη ρητορική του ως δηλώσεις που αποσκοπούν περισσότερο στον κατευνασμό μιας εθνικιστικής βάσης, παρά στην κυριολεκτική έκκληση για αποικιοκρατία.

Η διαπίστωση των γεγονότων από την Τουρκία επί τόπου, ωστόσο, υποδηλώνει ότι η μεγαλοπρέπεια του Ερντογάν ανοίγει ένα παράθυρο στην πραγματική του φιλοδοξία.

Η Τουρκία διατηρεί δεκάδες στρατιωτικές  βάσεις σε όλο το βόρειο Ιράκ. Η παρουσία των δυνάμεών της στη Μπασίκα έχει περισσότερο να κάνει με τους αλυτρωτικούς ισχυρισμούς της προς το πρώην "Βιλαέτι" της Μοσούλης παρά με οποιαδήποτε ανάγκη ασφαλείας.

Αλλά πουθενά η αποικιακή πρόθεση της Τουρκίας δεν είναι μεγαλύτερη από ό,τι στη Συρία. Η Τουρκία διατηρεί εγχώρια ταχυδρομεία, για παράδειγμα, στην Αλ-Μπαμπ, την Τζαραμπλούς, το Αφρίν, την Αζάζ και την Ταλ Αμπιάντ.

Ελληνικές Φρεγάτες και υποβρύχιο στην Άσκηση Dynamic Manta 26 εν μέσω επερχόμενου τρομερού πολέμου στο Ιράν

Στην καλύτερη περίπτωση, ο Ερντογάν βλέπει τη Συρία ως πληρεξούσιο όπως την βόρεια Κύπρο και τις περιοχές του ιρακινού Κουρδιστάν που ελέγχονται από τον Μπαρζανί, ενώ στη χειρότερη, η Τουρκία τη βλέπει ως τη μελλοντική της "Άνσλους" ( ένωση Γερμανίας-Αυστρίας επί Χίτλερ).

Οι Τούρκοι διπλωμάτες και οι συκοφάντες της αυλής του Ερντογάν εντός της τουρκικής κυβέρνησης μπορεί να αντιδράσουν με αγανάκτηση, αλλά οι Σύριοι ξέρουν καλύτερα.

Η οθωμανική εισβολή της Τουρκίας στη Συρία προηγείται του Ερντογάν και των προσπαθειών του να χρησιμοποιήσει την υπόσχεση της αυτοκρατορικής μεγαλοπρέπειας, για να αποσπάσει την προσοχή από την υπεξαίρεση της οικογένειάς του και την οικονομική κακοδιαχείριση του καθεστώτος του.

Πράγματι, η προσπάθεια ελέγχου της Συρίας χρονολογείται από την ίδια την ίδρυση της Τουρκίας. Μετά την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η Συρία σχηματίστηκε από τα παλιά οθωμανικά βιλαέτια της Δαμασκού και του Χαλεπίου.

Η Γαλλία είχε καταλάβει ένα σαντζάκι (περιφέρεια) της Αλεξανδρέττας λίγες εβδομάδες μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Για τη Γαλλία, ήταν μια αρπαγή γης καθώς η Κοινωνία των Εθνών ετοιμαζόταν να απονείμει εντολές.

Από το 1921 έως το 1937, το Σαντζάκι της Αλεξανδρέττας ήταν αυτόνομο, ξεχωριστό από την υπόλοιπη Συρία, όπως και ο Λίβανος.

Καθώς η γαλλική εντολή πλησίαζε στη λήξη της, ο Κεμάλ άρχισε να υποστηρίζει την ένταξη της Αλεξανδρέττας στην Τουρκία.

Ο πληθυσμός είχε ελάχιστο ενδιαφέρον για την Τουρκία. Στην περιοχή κατοικούσαν Αρμένιοι και Άραβες, και οι περισσότεροι κάτοικοι επιδίωκαν είτε την ανεξαρτησία είτε την επίσημη ενσωμάτωση στη Συρία.

Στην ουσία, ο Κεμάλ , ο οποίος έχτισε τη νομιμότητά του εκδιώκοντας ξένες δυνάμεις από την Ανατολία, έκανε το αντίθετο, επιδιώκοντας να θεσπίσει μέσω στρατιωτικής βίας μια άδικη αξίωση.

Συντριβή αεροσκάφους F-16 της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας κοντά σε αυτοκινητόδρομο (Βίντεο)

Όταν τα γεγονότα δεν μπορούσαν να υποστηρίξουν τους ισχυρισμούς του, ο Κεμάλ στράφηκε στη φαντασία.

Επινόησε τον όρο «Χατάι» για την περιοχή, υποστηρίζοντας αναδρομικά τον ισχυρισμό ότι οι κάτοικοί της ήταν απόγονοι των Χετταίων.

Μετά από εκτεταμένες διαπραγματεύσεις, η Κοινωνία των Εθνών ευλόγησε τη δημιουργία, τον Σεπτέμβριο του 1938, του Κράτους του Χατάι, ανεξάρτητου αλλά συνδεδεμένου με τη Συρία για λόγους εξωτερικής πολιτικής.

 Ένα χρόνο αργότερα, το όνειρο της ανεξαρτησίας τελείωσε. Η τουρκική κυβέρνηση έστειλε δεκάδες χιλιάδες Τούρκους στο Χατάι ενόψει ενός δημοψηφίσματος για τη συνέχιση της κρατικής υπόστασης.

Ψήφισαν να ενταχθούν στην Τουρκία. Η Γαλλία, εν τω μεταξύ, συναίνεσε κυνικά στην αυτοκρατορική αρπαγή γης από την Τουρκία για να εμποδίσει την Τουρκία να συμμαχήσει με τη Ναζιστική Γερμανία καθώς ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος είχε ξεκινήσει.

Όπως με κάθε κατευναστική κίνηση προς την Τουρκία, απέτυχε: Η Τουρκία παρέμεινε επίσημα ουδέτερη, αλλά προμήθευε στη ναζιστική στρατιωτική μηχανή χρώμιο που χρειαζόταν το Βερολίνο για κινητήρες αεροσκαφών και τεθωρακισμένα οχήματα.

Σήμερα, η υποκρισία του Ερντογάν βρίσκεται σε έξαρση, καθώς απαιτεί η Σομαλιλάνδη να παραμείνει στη Σομαλία από υποτιθέμενο σεβασμό στην κυριαρχία, ακόμη και όταν ισχυρίζεται ότι η προσάρτηση από την Τουρκία μιας περιοχής που ήταν πάντα συριακή, αν όχι ανεξάρτητη, είναι νόμιμη.

Ο Ερντογάν προσποιείται επίσης ότι είναι σύμμαχος της Συρίας, προστατεύοντας την κυριαρχία της από την αποκεντρωμένη εξουσία σε περιοχές που κατοικούνται από Κούρδους ή από υπερβολικές απειλές από το Ισραήλ.

Η υποκρισία του είναι εκπληκτική. Ενώ το Ισραήλ ελέγχει μια ζώνη ασφαλείας 155 τετραγωνικών μιλίων στη νότια Συρία, η κατοχή του Χατάι από την Τουρκία αντιπροσωπεύει μια περιοχή πάνω από δεκατρείς φορές μεγαλύτερη.

Με απλά λόγια, η Τουρκία είναι η μεγαλύτερη κατοχική δύναμη στη Συρία. Αν η Τουρκία πραγματικά αντιτίθεται στον ιμπεριαλισμό, ίσως θα έπρεπε να ασχοληθεί με τον  δικό της τουρκικό ιμπεριαλισμό.

Ομοίως, αν ο προσωρινός πρόεδρος Αχμέντ αλ-Σαράα πραγματικά υποστηρίζει την κυριαρχία της Συρίας, δεν θα έπρεπε να παραμείνει σιωπηλός σχετικά με την κατοχή της Τουρκίας.

Οι Σύριοι δεν πρέπει να απαιτούν τίποτα λιγότερο από την πλήρη αποχώρηση της Τουρκίας και το τέλος της μακροβιότερης κατοχής στη Μέση Ανατολή", καταλήγει ο ίδιος στο meforum.org.