Υπάρχουν εξοπλιστικά προγράμματα που κοστίζουν δισεκατομμύρια και υπάρχουν και άλλα που μπορούν να προσφέρουν σημαντική επιχειρησιακή αξία με ένα κλάσμα αυτού του κόστους. Τα αμερικανικά Stryker φαίνεται πως ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία.

Η Ελλάδα εξετάζει την πιθανότητα απόκτησης μεταχειρισμένων αμερικανικών Stryker που βρίσκονται στην Ευρώπη, την ώρα που οι Ηνωμένες Πολιτείες αναδιαμορφώνουν μέρος των αποθεμάτων τους. Και η υπόθεση δεν έχει περάσει απαρατήρητη στην Τουρκία, με τουρκικά μέσα να παρουσιάζουν την πιθανή απόκτηση ως ακόμη μία κίνηση ενίσχυσης των ελληνικών χερσαίων δυνάμεων.

Τι ακριβώς όμως μπορεί να προσφέρει το Stryker στον Ελληνικό Στρατό; Πόσο προστατεύει το προσωπικό του, πόσο γρήγορα κινείται, πόσο μπορεί να κοστίσει η απόκτησή του και κυρίως, γιατί ένα μεταχειρισμένο τροχοφόρο τεθωρακισμένο προκαλεί τόσο ενδιαφέρον;

Γιατί φοβούνται οι ΗΠΑ να εισβάλουν στο Ιράν

Ποιο Είναι το Stryker

Η έκδοση που φαίνεται να βρίσκεται στο επίκεντρο του ελληνικού ενδιαφέροντος είναι το M1126 Infantry Carrier Vehicle, ή ICV. Πρόκειται για το βασικό όχημα μεταφοράς πεζικού της οικογένειας Stryker, με διάταξη 8x8, πλήρωμα δύο ατόμων και δυνατότητα μεταφοράς έως εννέα στρατιωτών.

Το όχημα έχει μήκος περίπου 6,95 μέτρα, πλάτος 2,72 μέτρα και, ανάλογα με τη διαμόρφωση και την πρόσθετη θωράκιση, βάρος περίπου 16 έως 20 τόνους.

Κινείται με diesel κινητήρα Caterpillar 3126 ισχύος περίπου 350 ίππων και αυτόματο κιβώτιο Allison, ενώ η μέγιστη ταχύτητα βρίσκεται περίπου στα 100 χιλιόμετρα την ώρα. Η αυτονομία μπορεί να ξεπερνά τα 500 χιλιόμετρα, ανάλογα με τη διαμόρφωση και τις συνθήκες.

Το μεγάλο πλεονέκτημα είναι ότι πρόκειται για τροχοφόρο όχημα. Με οκτώ τροχούς, σύστημα κεντρικής ρύθμισης πίεσης ελαστικών και run-flat ελαστικά, μπορεί να μετακινείται γρήγορα σε μεγάλες αποστάσεις χωρίς να χρειάζεται την υποδομή ενός ερπυστριοφόρου.

Το Stryker δεν είναι άρμα μάχης και ούτε σχεδιάστηκε για να αντικαταστήσει τα Leopard 2. Η αποστολή του είναι διαφορετική: να μεταφέρει προστατευμένα το πεζικό στο πεδίο της μάχης και να το υποστηρίζει με τα δικά του πυρά.

Το M1126 μπορεί να εξοπλιστεί με τηλεχειριζόμενο σταθμό οπλισμού που φέρει πολυβόλο M2 των 12,7 χιλιοστών ή αυτόματο βομβιδοβόλο Mk 19 των 40 χιλιοστών, ανάλογα με τη διαμόρφωση.

Άρα δεν μιλάμε για ένα όχημα που μπορεί να αντιμετωπίσει άρματα μάχης, αλλά για μια πλατφόρμα που μπορεί να προσφέρει αποτελεσματικά πυρά εναντίον προσωπικού, ελαφρών οχημάτων και οχυρωμένων θέσεων, ενώ παράλληλα μεταφέρει μία ομάδα πεζικού.

Η προστασία του Stryker έχει επίσης εξελιχθεί σημαντικά. Οι παλαιότερες εκδόσεις διέθεταν διαφορετικό επίπεδο προστασίας, ενώ μεταγενέστερες διαμορφώσεις απέκτησαν πρόσθετη θωράκιση και Double-V Hull, σχεδιασμένο να αυξάνει την επιβιωσιμότητα απέναντι σε νάρκες και εκρηκτικούς μηχανισμούς.

Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο ερωτηματικό για την Ελλάδα.

Δεν έχει γίνει γνωστό ποια ακριβώς οχήματα θα μπορούσαν να προσφερθούν και σε ποια κατάσταση βρίσκονται. Ένα M1126 που έχει παραμείνει για χρόνια σε αποθήκευση μπορεί να χρειάζεται σημαντικές εργασίες σε κινητήρα, κιβώτιο, ηλεκτρονικά και άλλα συστήματα.

Γι' αυτό και η αυτοψία των διαθέσιμων οχημάτων είναι τόσο σημαντική. Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να βρεθούν πολλά Stryker, αλλά να βρεθούν όσα έχουν το καλύτερο δυνατό επιχειρησιακό αποτέλεσμα σε σχέση με το κόστος επαναφοράς τους.

Τα 5 ακριβότερα οπλικά συστήματα του ελληνικού στρατού

Κόστος και Χρονοδιάγραμμα

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η τιμή αγοράς των ίδιων των οχημάτων μπορεί να είναι εξαιρετικά χαμηλή.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Πολωνία, η οποία στα τέλη του 2025 εξετάζει αμερικανική προσφορά για περίπου 250 μεταχειρισμένα Stryker που βρίσκονται στην Ευρώπη, με συμβολικό τίμημα ενός δολαρίου στο πλαίσιο διαδικασίας Excess Defense Articles.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι 250 Stryker κοστίζουν πραγματικά ένα δολάριο.

Το πραγματικό κόστος βρίσκεται στη μεταφορά, στην επιθεώρηση, στην ανακατασκευή, στα ανταλλακτικά, στα ηλεκτρονικά, στην εκπαίδευση και κυρίως στη δημιουργία ενός συστήματος μακροχρόνιας υποστήριξης.

Για να έχουμε μία τάξη μεγέθους, εάν ένα μεταχειρισμένο Stryker απαιτούσε εργασίες αξίας 200.000 έως 500.000 ευρώ για να επιστρέψει σε πλήρη επιχειρησιακή κατάσταση, ένας στόλος 100 οχημάτων θα μπορούσε να χρειαστεί περίπου 20 έως 50 εκατομμύρια ευρώ μόνο για την αποκατάσταση. Πρόκειται για ενδεικτικό υπολογισμό και όχι για επίσημο ελληνικό κόστος.

Το τελικό ποσό θα εξαρτηθεί κυρίως από την κατάσταση των οχημάτων που θα προσφερθούν.

Το πλεονέκτημα για την Ελλάδα είναι ότι τα οχήματα βρίσκονται ήδη στην Ευρώπη. Επομένως, εφόσον υπάρξει συμφωνία, δεν χρειάζεται να ξεκινήσει μια διαδικασία κατασκευής νέων οχημάτων από το μηδέν.

Αυτό σημαίνει ότι ένα τέτοιο πρόγραμμα θα μπορούσε θεωρητικά να υλοποιηθεί μέσα σε μήνες έως λίγα χρόνια, αντί για μια δεκαετία που μπορεί να απαιτήσει ένα εντελώς νέο μεγάλο εξοπλιστικό πρόγραμμα.

Γιατί Ανησυχεί η Τουρκία

Τουρκικά μέσα ενημέρωσης, μεταξύ αυτών και το A Haber, έχουν συνδέσει την πιθανή ελληνική απόκτηση Stryker με τον ευρύτερο ανταγωνισμό Ελλάδας και Τουρκίας.

Ο λόγος δεν είναι ότι το M1126 αποτελεί κάποιο υπερόπλο. Η αξία του βρίσκεται στην κινητικότητα.

Ένα 8x8 όχημα που μπορεί να κινείται με περίπου 100 χιλιόμετρα την ώρα και να μεταφέρει εννέα στρατιώτες προστατευμένα μπορεί να μεταφέρει γρήγορα ενισχύσεις, να αλλάξει θέση και να υποστηρίξει μηχανοκίνητο πεζικό.

Αυτό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον Έβρο, όπου η δυνατότητα γρήγορης μετακίνησης δυνάμεων είναι κρίσιμη, αλλά και για το Ανατολικό Αιγαίο, όπου η κινητικότητα μέσα σε ένα νησί μπορεί να αποκτήσει μεγάλη σημασία.

Δεν σημαίνει ότι έχει αποφασιστεί πως τα Stryker θα πάνε στα νησιά. Η τελική επιχειρησιακή κατανομή δεν έχει ανακοινωθεί.

Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι η Ελλάδα, εφόσον αποκτήσει έναν σημαντικό αριθμό Stryker, θα προσθέσει στις χερσαίες της δυνάμεις μία πολύ κινητική και σχετικά προστατευμένη πλατφόρμα μεταφοράς πεζικού.

Και το Stryker έχει ακόμη ένα πλεονέκτημα: η οικογένεια μπορεί να δεχθεί διαφορετικά συστήματα οπλισμού και εξοπλισμού. Οι Αμερικανοί έχουν ήδη αναπτύξει εκδόσεις με πυροβόλο 30 χιλιοστών, αποδεικνύοντας ότι η πλατφόρμα μπορεί να εξελιχθεί σημαντικά πέρα από το κλασικό M1126 με το πολυβόλο των 12,7 χιλιοστών.

Επομένως, η πιθανή ελληνική απόκτηση δεν αλλάζει από μόνη της τη στρατιωτική ισορροπία στο Αιγαίο. Μπορεί όμως να ενισχύσει έναν πολύ συγκεκριμένο τομέα: την ταχύτητα και την προστατευμένη μεταφορά ελληνικού πεζικού.

Και αυτό εξηγεί γιατί η υπόθεση έχει ήδη προκαλέσει ενδιαφέρον στην Άγκυρα.

Μέχρι σήμερα δεν έχει ανακοινωθεί οριστική συμφωνία, συγκεκριμένος αριθμός οχημάτων ή τελικό κόστος. Το επόμενο κρίσιμο βήμα είναι η τεχνική αξιολόγηση των διαθέσιμων Stryker και η διαπίστωση του πόσα από αυτά μπορούν να επιστρέψουν σε επιχειρησιακή κατάσταση με λογικό κόστος.

Εάν η Ελλάδα βρει καλά διατηρημένα οχήματα και εξασφαλίσει ανταλλακτικά, εκπαίδευση και υποστήριξη, τότε τα Stryker μπορούν να αποτελέσουν μία σχετικά γρήγορη και οικονομική λύση για την ενίσχυση της κινητικότητας του Ελληνικού Στρατού.