H Τουρκία απειλεί ανοιχτά τη χώρα μας, και πιο συγκεκριμένα τα νησιά του Αιγαίου μετατρέποντας το drone Bayraktar TB2, με εμβέλεια 4.000 χιλιόμετρα, σε φορέα επιθετικών μη επανδρωμένων kamikaze Skydagger FPV, των λεγόμενων «λεπίδων των αιθέρων».

Μάλιστα, η Άγκυρα προέβη σε δοκιμή των εν λόγω επιθετικών μέσων από τη βάση του Kesan η οποία απέχει ελάχιστα χιλιόμετρα από τον Έβρο.Η κίνηση της Άγκυρας, όχι μόνο δημιουργεί νέα δεδομένα επί του πεδίου, αλλά και επερωτά ανοιχτά, πια, τη δυνατότητα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων να αντιμετωπίσουν τα drones μεγάλου βεληνεκούς, εκθέτοντας έτσι πιθανά κενά στην υποτιθέμενη αεράμυνά μας.

Συγκεκριμένα, η τουρκική Baykar ανακοίνωσε μια νέα δοκιμή του επιθετικού drone Bayraktar TB2.Αυτή τη φορά, το μη επανδρωμένο αεροσκάφος δοκιμάστηκε ως φορέας για drones kamikaze Skydagger FPV.

To Bayraktar TB2 απογειώθηκε από το Κέντρο Πτητικών Δοκιμών και Εκπαίδευσης στο Kesan (Κεσάνη), κοντά στα ελληνοτουρκικά σύνορα του Έβρου. Έφερε δύο ειδικά ατρακτίδια (Dagger Pods), ένα κάτω από κάθε πτέρυγα, με το καθένα να μεταφέρει από 8 μικρά FPV drones.

Κατά τη δοκιμή απελευθερώθηκαν δύο drones Skydagger. To Bayraktar TB2 λειτούργησε ως εναέριος αναμεταδότης σήματος (relay), επιτρέποντας στους χειριστές εδάφους να καθοδηγήσουν τα FPV drones με ακρίβεια εναντίον επίγειων στόχων.

Ενώ η αυτονομία πτήσης του TB2 αγγίζει τις 24-27 ώρες, η εμβέλεια επικοινωνίας και ελέγχου του βασικού μοντέλου μέσω επίγειων σταθμών περιορίζεται στα 150–300 χιλιόμετρα (και όχι 4.000 χλμ., αριθμός που αφορά πιθανώς θεωρητική/συνολική απόσταση πτήσης χωρίς φορτίο ή αναφορές σε στρατηγικά UAV μεγαλύτερης κατηγορίας).

Η σημασία της παρούσας δοκιμής έγκειται στο ότι επεκτείνει την τυπική ακτίνα δράσης των φθηνών FPV drones (που είναι περίπου 15 χλμ.) σε πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις, αφού το TB2 τα μεταφέρει κοντά στην περιοχή του στόχου.

Η επιχειρησιακή διάσταση και πως θα το αντιμετωπίσει η ελληνική Αεράμυνα

Η συγκεκριμένη εξέλιξη εισάγει μια νέα μορφή απειλής (κορεσμός αεράμυνας με φθηνά, αναλώσιμα πυρομαχικά), η οποία απασχολεί έντονα τους αμυντικούς αναλυτές.

Ωστόσο, η αντιμετώπισή της από τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις βασίζεται σε συγκεκριμένα επιχειρησιακά δεδομένα. Όπως έχει αποδειχθεί σε σύγχρονα πεδία μαχών, το TB2 είναι ένα σχετικά αργό αεροσκάφος, με μεγάλο ίχνος στα ραντάρ, γεγονός που το καθιστά εύκολο στόχο για συμβατικά συστήματα αεράμυνας (όπως τα Patriot, Crotale, TOR-M1 ή OSA-AKM που διαθέτει η Ελλάδα).

Σε ένα περιβάλλον με ισχυρή αεράμυνα, όπως αυτή των νησιών του Αιγαίου και του Έβρου, η προσέγγιση ενός τέτοιου φορέα θεωρείται εξαιρετικά δύσκολη.

Τα FPV drones βασίζονται σε ελεύθερες ή συγκεκριμένες συχνότητες για τη μετάδοση βίντεο και τον έλεγχο. Η ανάπτυξη του ελληνικού εθνικού συστήματος αντι-drone (όπως το σύστημα «Κένταυρος» και άλλα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου) στοχεύει ακριβώς στην παρεμβολή και τη διακοπή αυτών των ζεύξεων δεδομένων, «τυφλώνοντας» τα drones πριν προσεγγίσουν τον στόχο τους.

Η πραγματική πρόκληση για την ελληνική πλευρά δεν είναι η κατάρριψη του TB2, αλλά η ανάγκη αντιμετώπισης πολλαπλών μικρών drones με φθηνά μέσα, ώστε να μην εξαντλούνται τα πολύτιμα και ακριβά αντιαεροπορικά βλήματα. Για τον λόγο αυτό, δίνεται πλέον έμφαση σε συστήματα εγγύς προστασίας (CIWS), hard-kill αντίμετρα (όπως πυροβόλα με κατευθυνόμενα βλήματα) και φορητά συστήματα παρεμβολών.